در هر سازمانی افراد در جایگاه نیروی تازه استخدام شده و یا جهت ارتقاء شغلی خود بیش از پیش نیازمند توسعه و پیشرفت حرفه ای خود هستند. اهمیت این موضوع، آموزش را به عنوان مؤثرترین روش ارتقاء مهارت های فردی و شغلی مطرح کرده و در اولویت برنامه ریزی و مدیریت سازمان قرار می دهد. پرورش سرمایه انسانی و کشف استعدادها با نگرش رهبری و مربیگری به عنوان رویکردی نوین در حوزه سیستم های آموزشی است. همچنین این الگوی جدید آموزش در راستای توسعه و گسترش به خصوص در کشور ما راهی طولانی در پیش دارد. امروزه در بسیاری از سازمان ها شاهد آن هستیم که جهت برخورد با چالش ها و پاسخگویی به نیازهای شغلی کارکنان از این رویکرد استقبال شده است.
مربیگری به عنوان رویکردی نوین با هدف رشد و بالندگی نیروی انسانی، از مفاهیم نوین مدیریت آموزش می باشد. در این روش فراگیران با هدایت مربی و با قرار گرفتن در فضایی انگیزشی و چالش برانگیز به صورت غیر مستقیم آموزش مفاهیم و مهارت های مورد نیاز خود را تجربه می کنند. از نکات مثبت مربیگری این است که فراگیران در تعیین و تحقق اهداف خود مشارکت داشته و شاهد بهبود عمکرد خود در محیط واقعی کار خواهند بود. در واقع مربی با توانایی رهبریش کارایی، یادگیری و توسعه یک فرد را تسهیل میکند.
فرآیند مربیگـری به عنوان رویکردی نوین بـر دو امـر متمرکـز اسـت:
- هدایت کارکنان در جهت شناسایی نیازهای مربوط به بهبود عملکردشان
- ایجاد تعهد در جهت دنبال نمودن مراحل بهبود عملکرد
یک مربی:
- دیدگاه عینی نسبت به اهداف افراد دارد.
- به فراگیران جهت درس گرفتن از اشتباهاتشان یاری می رساند.
- به افراد از جایگاه مربی نمیگوید که چه کاری باید انجام شود.
- به افراد یاد میدهد که رویکرد مثبت نسبت به یادگیری داشته باشند.
- به برداشتن اولین قدم کمک می کند.
در مبحث مربیگری به عنوان رویکردی نوین دو سبک اصلی تعریف می شود:
- هل دادن (در این سبک مربی بیشتر صحبت می کند)
- کشیدن (در این سبک مربی بیشتر گوش می دهد)
باید توجه داشت که هر دو سبک در موقعیت مناسب کاربردی بوده و یک مربی با استفاده از تخصص و توانایی خود می تواند با تلفیق هر دو در امر آموزش سود ببرد.
بررسـی انجمـن پرسـنل و بهسازی (۲۰۰۴) نشان داد که ۹۹ درصد از افراد معتقد بودند که مربیگری به عنوان رویکردی نوین توانسته به ایجاد مزایای ملموس هم بـرای افـراد و هـم بـرای سازمان ها منجر گردد. هم چنین:
%۹۳ افراد توافق داشتند که مربیگری و منتورینگ مکانیسم های کلیدی و اصلی بـرای انتقـال یـادگیری دورههـای آموزشـی بـه محیط کار است.
%۹۲ افراد اذعان داشتند که مربیگری تأثیری مثبت بر سود و زیان داشته است.
%۹۶ افراد بر این باور بودند که مربیگری روشی مؤثر جهت ارتقاییادگیری در سازمان است.
و در آخر به دو نکته مهم در خصوص مربیگری به عنوان رویکردی نوین اشاره می کنیم:
- با وجود اینکه اصل انتقال آموزش در این رویکرد رعایت می شود اما لزوما مربیگری از دیگر الگوهای انتقال دانش تعریف شده در حوزه مدیریت آموزش پیروی نمی کند.
- تعریف مربی و تفاوت آن با مدرس و همچنین تلفیق مربیگری با دیگر روش های آموزش تأثیرات قابل ملاحظه ای در امر انتقال مفاهیم می گذارد.
برگرفته از متن “نقش مربیگری در آموزش منابع انسانی” نوشته یاسر متحدین
و مقاله “مربیگری (Coaching)” در سایت ModirSun
بدون دیدگاه